Op maandag 24-07-2006 mijn opa Srecko overleed. Ik heb de familieleden in het buitenland geinformeerd over zijn laatste dagen en de begrafenis. Hieronder, de brief aan twee familie leden uit Australie.

Dear Tim and Elyssa,

as you know we have had some deep emotional days down on Lastovo. My grandfather passed away and I am really sad about it. Of course I do understand the way of the nature and the fact that he was very tired in his last days, but island Lastovo has lost a big part for me now. I really did have a special bond with him because of all the silent hours we spend together fishing on his precious boat. Until I was 19 years of age I used to spend my whole summer holidays on the island, and I kept visiting as much as I could while living in Holland. I don’t know…. It just felts empty in the house.

Here is my story of he last 12 days on the island.

I was called by my mother on Sunday 18th that he was not doing so well. Being 81 and having a hard working fishermanx92s life behind him, he was weak, getting more and more skinny and sleepy. You know, you have seen him last october when you came to visit from Australia. But now there was something else going on, except the usual elderly lifestyle. He had had a nasty fall a week prior to this phone call, and his situation was not good. Because of the big bruises and enormous blood spots under his skin, he was suffering from high temperature and exhaustion. The hopes and news were different accordingly to with whom I spoke on the phone. Katica, an amazing Slovenian friend of Grandfather, and my father were convinced that he will pull it through as he did so many times before. I couldn’t understand the mixed info so I went to check the situation, bringing black clothes with me in case of the funeral. That felt almost like a betrayal. It was so confusing to be confronted with a uncertainty of this kind. I arrived in the evening. I thought he recognised me as he laid in a dark room next to the downstairs kitchen in Porto Rosso. He couldn’t talk or open his eyes. He was very weak. There was a great feeling of tiredness that came over me and i just wanted to take his fatigue away. As always he was skinny and had bed completion, his skin red and open in places. His feet swollen.

The next morning we set him at the table in the kitchen. The doctor said that he mustnx92t lie in bed the whole day or he will get lying wounds. And that would hurt and … it just would become a messy business of pain and blood. He couldnx92t sit by himself. We would place pillows around his back and front to help him sit straight. We had to feed him and give him drinks. But he could say a word of two as an answer to simple questions. He called my name and put his hand over my head, gave me a feverish weak kiss on my lips. I have made a photo album of my last year stay on Lastovo, and a A4 framed picture of you, Lisa, Anica and Srecko that I made last october. When I pointed at you, he said "Timothy". It was very nice to see the difference of his straight in the morning hours. From Wednesday till Monday noon, when he died, he would be brought to the kitchen table at 9.30- 12.00. Sometimes he would look around of just listen with closed eyes. He made so much effort to make contact, by smiling and squeezing my hand. In the afternoon he slept. I stayed holding hands of singing lullabies in . He ate enough and had a good hart. For a day or two, it seemed that Katica and my father could turn out right and make a come back. He was not in pain. He was just quiet and patient. Never the les, he asked for a priest. Don Tihomir came on Friday and Grandpa was so happy when the priest entered the room. While I had to cry while he was doing his last confession, I had never seen a man so happy to participate in these kind of rituals. It was amazing.

He stopped breathing on Monday 24 of July at noon. It was my father and me, that were bringing him to bed from his kitchen sit. Those two minutes from when he was holding my hand really tight till the moment that he let go, felt like a whole two hour movie. Still I was not scared. We called to everyone in panic and I volunteered to take care of Grandma Anica while the suit was put on him and his body taken to the first floor, room organised etc. Anica was in shock and it took her a whole day to stop hitting herself (or me), mentioning the soup she made for him and was getting cold. In the end the medicine and hours of fear, shock and crying made here fall a sleep. I slept with her while my father was placing death announcements around the island at 1 ox92clock in the night. I thought it was best not to mention to Anica the practical fuss my father and mother were dealing with. If she felt like seeing the body, I would wait for here.

In the morning, after a sleepless night of praying and holding hands, she said "Let’s go now!" Despite her weak knees, she ran up the stairs and kissed Grandpa. It was very touching, and despite the pain she was going through I thought I have never been in a presence of a more courageous woman. The room Srecko was lying in was white and filled with flowers, Christian images and a portrait. He laid on a white laced bed in the light of 4 floating candles (lumin). In his hands a golden guardian angel and a blue "hail Mary chain". I think that at least one hundred people came to visit him and sparkle holly water over his body. It had something honourable to stand next to him. In the meantime we were informing the family and arranging the funeral. Grandpa’s daughters Mariza and Tonca would join the funeral. Their daughters Stjepka and great granddaughter Dorotea where there as well. The last one was 12 and went up to see the body after a more then 24 hours after death . She really is something, that one.

The funeral was sat on Tuesday 25th at 18 hours. Cousins and friends came from as far as Zagreb in no time. It is amazing what had to be organised and how well my parents managed that. On the day itself, a priest came into the room. The casket was closed and we prayed. Grandpa was carried from his own house, that he was so proud of, on to the car. A long line of cars drove to 200 meters away from the cemetery. We walk in a formation towards the church as the bells were tolling. My brother Srecko, policman Tonchi (son of Kruno and Jakica), postman Cvjetisa and Light tower watch where carrying the casket, while me, Stjepka, Dora and my brothers girlfriend Monica walked beside it with palm leaves in our hands. There was a mass and he was lowered into the family grave. Around 150 people scattered, and the family returned home to Porto Rosso.

It was the morning after that I felt pain when I saw his slippers under the bed. My brother took youngsters on the boat, and I it was then that I really missed him. I just have never been in that boat without him. The sound of the engine just belongs to him.

Four days after the funeral I flew back to Holland. Now that I am back in Amsterdam, I think how happy I am that I could be with him in these last days and the moment he died. I still could stay with Grandma and family in the days after. It was so nice to meet Katica and her husband Silvo. They really are the most unselfish positive people I have ever met. I am proud of Srecko, of his way of life and courage. With great care and consideration I have made a speech for him and a collection of photographs of his last days among us. Not to show his weakness, but the spirit within. I have just put them on my website still not knowing if this is ok or not. For now they are there also for you to see, but I think that after a week or so I will take them away . I can’t send you this photox92s per email because of my provider …. I ‘ll spear you the details, it just wont work any other way. So if you want to keep them, download them.

Just go to http://www.flickr.com/photos/yvana and click on to a set called MOJ DJED and DETALJI KOJI ZIVOT ZNACE. Maybe, your father wants to read this letter as wel. I can imagine he is wandering how it all went. Feel free to pass it on. I was counting on him as wel while writing this. Give him my regards.

By the way, 2 days after the funeral Grandma got your nice card and a scarf. And we all agreed that it suited her eyes really well. She wants to wear black for a year, but she has put it in her cupboard. She liked it a lot. It was a great timing, cause it felt as if you two were with us.

I guess I will be going holidaying soon, which feels strange. We are planning to bike from Amsterdam to Croatia. I’ll tell you all about it once I return. I guess we’ll be leaving on Wednesday, so mail me before if you can. Just to hear how you are doing.

I apologise for my writing skills. But it is late and I am tired of the last two weeks, so I have no strength to reach up to the spelling dictionary shelves. I just felt it was nice to share these experiences with the people who care. Hopefully it makes sense and it gives an impression of what was going on. From my perspective, of course.

Thank you for calling.

All the best to you two and your families, especially your father.

Big big big kiss from Ivana

Snel, pak je regenjas! Regenjas? Hoezo? Trouwe Hollandse luchten verwelkomde ons op Schiphol. Het was net na middennacht en we belanden op de fel belichte baan tussen de gloeiende tomatenkassen. Het is absoluut niet mijn bedoeling om te klagen over de lagen bewolking en nat weer. Ik moet binnenkort mijn verblijfsvergunning verlengen en zal de komende paar maanden geen slecht woord over de Platte Bodem uitspreken. Ik was gewoon verbaast. Na drie weken zonnig buitenleven was dit een schok. Ik kon het niet plaatsen. Ik dacht dat ik uit een parallelle dimensie terecht was gekomen. Welkom to reality!, zei mijn vriendin. En ja, precies zo voelde het; alsof ik alles gedroomd had en dat de mooie Griekse vrouwen in zwart, gerimpelde opa’s en geur van olijfolie niet waar was. Kreta voelde als een lang verleden, stranden als een andere tijdperk en de mooie Griekse klanken als een hallucinatie. Het regende in Holland en het rook naar maandag wanneer er gewerkt moest worden. Oh, ik heb zo genoten! Zolas je in mijn vorige post kon lezen had ik de rust echt nodig. En die heb ik gevonden. Tussen de stenen en zandpaden van mijn wandeltocht, in de ruige White Mountains, in de koele zee en de geluid van de tamme branding op een verscholen zandstand, in de dorens van de makie en bosjes en kleuren van de uitgebloede lente. Zoals gepland, hadden we de Europese wandelpad E4 onder voeten genomen. We hebben 340 km van die route gelopen(totaal 570km). We liepen van west naar de oosten van de eiland toe. Het was onhaalbaar om het gehele eiland te lopen en daarom kozen we om midden gebied over te slaan. Ik zal in de komende weken een aantal anekdotes beschrijven van mijn reis, maar eerst het overzicht van waar ik al deze tijd uitging. In onze 20-daagse durende wandeltocht hebben we 2/3 van de eiland bekend: het westen en het oosten.

WEST KRETA (Dit gedeelte van de reis duurde 9 dagen).

Onze pad begon in de dorp Kissamos Kastelli en leidde ons langs de stranden van de west kust en,via de weg, onbereikbare dorpen van Sougia, Paleochora en Loutro. De White Mountains (Lefka Ori) hebben we dwars door de sneeuw gecrossed op de hoogte van 2450 meter (wat heel hoog is voor een dunne eiland als Kreta). We hebben elke dag een kamer of wildkamper plek weten te veroveren een Griekse salade en tzatzikie weten te bestellen aan de eind van de dag. We verbleven in lege hotelletjes en genoten van de verlatenheid van de voorseizoen op stille standen en in de warmhartigheid van de Griekse mensen. De wandeldagen waren lang en heel zwaar. Er was nauwelijks drinkwater te vinden en de temperaturen waren rond 25-28 graden; best veel als je met volle bepakking (tent, kookspul, slaapzak en al=12 kg) de bergen en ruige kustlijn aan gaat. Soms liepen we van boom tot boom om de kostbare schaduw plekken te kunnen ]bemachtigen. Kreta is vrij kaal en stenig eiland, met veel prikkel vegetatie, weinig dieren, geen wandelaars, boven de hoofd circelene adelaars en gieren, onverwachte stranden tussen de steile rotsen, sneeuw en ijs in mei (op de hoogte), ontelbare uitgedroogde rivierdelta’s en gorge’s. En bloemen en oleanders en lieveheersbeestjes. Acht uur per dag lopen was nodig om ons van ene raki (soort druiven eau de vie) tot de ander te verplaatsen. Westelijke gedeelte sloten we af in Loutro, chic en exclusief afgelegen dorp; onder een steile rots wand parel ketting van een rij witte huisjes aan de helder blauwe zee. Echt helder, zo dat je de meters diepe bodem kon zien, je blaren en gekrompe tenen in de zee herkennen en uren zwemmen onder water met je ogen wijd open genietend van de blauwe stille wereld onder de oppervlakte.

OOST KRETA

Met een locale busmaatschappij en tussen de zeer gelovige Kreteanen , die bij elke kruis of kapel langs de weg de kruisen met hun handen over de borst sloegen, verplaatsden we ons naar het oosten. Vanaf nu zou onze toch tleiden door de binnenland van de eiland en eindigen in de oosterlijkste punt van Kreta. Dit gedeelte zou 7 dagen duren. We stapte uit op Lashiti Plateau, een grote hoogtevlakte op 800m, waar het rook naar Zwitserse luchten en moussaka. De Platteland, wat in in Nederland door een spietskool boer bewerkt zou worden , was door honderden Grieken bediend. Zo ontstond een tapijt van kleuren, geuren en cherry trees (iets anders dan 38 miljoen olijf bomen die op de eiland groeien). De sfeer was meteen anders; bescheidener en aards, piepkleine huizen en door de zon en hardwerkende getekende gezichten. In een dorp Agios Georgios heb ik een uur met oude mannetjes gezeten, artisjokken met citroen gegeten en raki naar raki besteld. Ik denk echt dat zij het ook leuk vonden om met mij te lachten en te mimen. We hebben de 2100m hoge Dikti gebergte overgestapt, bij een mooie oudere dame Stella onder gaslamp haar stifado en dolma’s gegeten in Selakano. Zelf marmelade had ze zelf gemaakt. We zijn ook bij twee Zuid-Afrikanen thuis beland, op vele pick-up trucks rond geschud op versleten boswegen en een paar keer ernstig de weg kwijtgeraakt. Steeds had ik op de kaart naar ons eind bestemming gekeken. Het hete Katos Zakros en leek op een stand met een paar huizen helemaal aan de oost kust. Dinsdag 21ste kwamen we aan. Een dramatisch tocht door een uitgedroogde gorge "van de doden" leidde naar open uitzicht op zee. Tussen twee steile rotswanden lag een stand van 2 km en een streng verbod om hotels op die plek neer te zetten. Drie huizen en drie taverna’s. Een paar kamers. Ik geloof dat ik honderdmaal heb gezegd" Dit is de mooiste plek die ik ooit gezien heb". Als een zoekende in de woestijn, verloste ik mijn voeten van de bergschoenen en liep de open zee binnen. Stof en warmete gleden van me af. Met de hoofd onder water heb ik het rust gevonden die ik zocht. Een voldoening na talloze ervaringen tussen vriendelijke mensen, rare situaties, natuur en de geur van de gezonde tomaten en bloei van de lente.

Zo’n "expeditie" heeft iets romantischs en stoers tegelijk. Noem het meditatie of sport. Ontdekkingsreis. Zoektocht naar iets persoonlijk in de toenemende globalisering. Kijkend vanuit de bus, die we naar de vliegveld genomen hebben, kon ik niet geloven dat je op zo’n toeristische eiland mogelijk was om 3 weken door onbewoonde gebieden te lopen, waar mensen oprecht en menselijk op je reageren, waar ze moeite nemen om je te helpen ook als ze je niet begrijpen, waar eten smaak heeft en waar ik me ook opener en warmer voel. Geduldig en opener mens. Heerlijk!

PS:Ik ben van plan om uitgebreid verslag en foto’s op mijn website te plaatsen, maar dat zal nog een week of twee duren.

Het is af allemaal!
He- hxe8!

Dank je lieve Heer en mijn sterke hartspier dat ik deze werk periode overleeft heb. Voor zover ik het nu kan overzien, heb ik niet aan overgehouden behalve een chronische slaapbehoefde in de ochtenduren en een verslaving om tot diep in de nacht achter de PC te zitten.

Vrijdag middennacht plofte ik op mijn bed. Ik was totaal uitgeput van de maanden lange race tegen de klok, verantwoordelijkheden, wensen en eigen ambitie. Ik weet niet of dat gezond en verstandig is, maar ik ben blij dat ik vanaf vandaag werkloos ben (op een paar werkuurtjes na). En nog blijer dat ik binnenkort met vakantie ga. De koningin en haar aanhang trok veren uit haar kast en ik een donzen deken over mij hoofd. Pas in de vroege middag kwam ik uit mijn bed. Oh wat was dat heerlijk, uitslapen!

Later voegde ik me in de drukte in de stad om van een zorgeloze vrije dag te genieten. Ik wil niet de grootste traditie afkraken. Zeker niet. Lang leve de vrije rommelmarkt. Maar ik heb niets met grote massa’s mensen. De lol daarvan zie ik niet in. Tijdens Uitmarkt heb ik hetzelfde, zelf bij een concert in Paradiso. Ik heb bijna een soort claustrofobische angst op momenten dat mensen zo dicht bij elkaar lopen dat ze je zonder sorry aanraken bij voorbij lopen. Ik kan het me herinneren dat mijn vader en oom een krant artikel aan bespreken waren. Toen was ik zes, geloof ik. Het ging om een meisje die doorgetrapt was bij de ingang van een grote sport zaal. Het ging om een concert van Riblja Corba of wel, in vertaling, Vis Soep (toen zeer populair, nu dood). Dat beeld , hoewel ik dat nooit gezien heb, staat ingeprent in mijn kop. Nu is het zo dat ik niet de hele Koninginnedag met die gedachten rond loop, maar toch…
We liepen en rondje Vondelpark waar de kinderen in hoofdrol waren. Je kon complimentjes en loempia’s kopen, je laten in de stoel masseren of op een pony rijden, mensen kijken en over ze roddelen. Wat het nog mooier maakte was dat het niet ging regenen (zoals beloofd) en ik kreeg geen lekke band op een feestdag. Ik raakte wel mijn Man kwijt en daardoor in paniek en tranen, maar ook die kwam snel te voorschijn op de valse muziek van schattige kindjes in de Vondelpark. Dat was goed ook, want er is niet eenzamer dat in je eentje stil te staan in een massa beweging die door de stad op dat moment trok . Vorige jaar was ik Man vier uur kwijt, deze keer maar half uur. Volgende keer ga ik toch de handboeien gebruiken.

Het was net als of die feest voor mij bedoeld was. Gisteren sloot ik een periode van een aantal grote theater projecten af waar ik sinds october druk mee bezig was. SCHEPPINGSVERHAAL (dat project met 250 kidz op toneel waar ik vorige keer over schreef) was een groot succes. Humberto Tan heeft de rol van de presentator gespeeld. Hij las mijn teksten maar op zo’n onverwachte manier dat ik zeer onder de indruk was. De kinderen hebben het uitstekend gedaan en ik was tevreden met mijn regie en muziek en theatrale keuzes. Ik was echt trots. MUSICAL CLASS verliep heel intensief, maar ook dat project sloot met een mooie resultaat. Zelfs de onuitstaanbare groep kinderen die ik in jaren had (en ik heb echt was vergelijking materaal) is uiteindelijk tot spelconcentratie gekomen en heeft goed samengewerkt op toneel en achter de podium. Nog voor de voorstelling stond ik te wanhopen van hun gedrag (officixeble adhd’s met medicijnen schema’s, gevechten in de kleedkamers, elkaar bijten, krabben en tot tranen treiteren). Ik wist niet meer welke aanpak ik zou moeten gebruiken.

In de bovengenoemde twee projecten heb ik zoveel energie gexefnvesteerd dat ik zo blij was dat de resultaat goed was. Ik heb leuke collega’s gehad en goed met stagiaires en medewerkers samengewerkt. Met leuke gesprekken over ons werk en kidz en aanpak en effect. Dat vind ik heel waardevol in mijn werk. Bij Musical Class zijn de kunstenaars zo betrokken. Ik krijg daar zoveel energie en inspiratie van. Ik schrijf hier over omdat het echt voelt als een milestone. Dit is af! Ik ga me nooit meer in zo’n stress web inwikkelen. Dit was te zwaar. (ik geef toe dat ik dit al eerder gezegd heb, maar nu is de grens bereikt). Toch kijk ik heel vrolijk terug en ik ben meer tevreden met mijn schrijfwerk , regie en organisatie van deze projecten dat in de vorige jaren. En dat is ook een beetje de bedoeling. Dat heb ik niet zo vaak.

Ik hou echt veel van mijn werk. Ik vind het zinvol. En ik vind de kinderen en groepen heel interessant om mee te werken. Wat beweegt een mens om zich zo te gedragen? Wat schuilt achter een scheldwoord? Hoe krijg ik al die koppige bekjes in dezelfde richting en in een stuk? Daarnaast vind ik het heel leuk om in de armere buurten van de stad te werken zo als Zuidoost en Noord. Kleurrijke kinderen en hun accenten vind ik boeiend. Ik vond het ook grappig om bij al die optredens de ouders en familie leden van de leerlingen te zien. Ineens krijgt Seef een kader, Rajiv drie broers, Sissy een strenge moeder en bij Mitchel kwam maar Opa, terwijl voor Kelly twaalf mensen kwamen kijken. Mensenwerk is het leukst wat er is.

En nu op naar Kreta om in drie weken tijd te nemen om alle indrukken van de afgelopen half jaar te laten bezinken. Ik laat daarna weer iets van me lezen. Tot eind mei .Liefs, Ivanna!

Ik ben boos. En in paniek! Fantastische combinatie van gevoelens tijdens de feestdagen waarop alles dicht is, niets werkt, iedereen onbereikbaar is en je hoort te genieten van vier dagen rust! Boos en in paniek ben ik op mijn best. Vooraal als ik beide emoties uitsluitend aan mijzelf te danken heb. dat soort boosheid is het leukst, mee eens? Boos omdat ik te vaak in deze situatie was beland. In paniek omdat het weer onmogelijk lijkt om eruit te komen. Ja-ha, ik heb het weer over mijn werk!

Mijn bijnaam is Panikanna! Deze heb ik niet zelf goedgekeurd maar iemand plakte die op mijn voorhoofd voor een of een andere premixe8re. Toen dacht ik dat de vloer zou instorten, de muren op me afkomen en ik in de diepte gezogen zou worden om vervolgens door de reddingsteam over de hoofd gezien worden, en dus dood gaan! Niets van bovengenoemde heeft ooit plaats gevonden in mij leven. Ik kreeg nota bene complimenten van mijn vriend en dat is alles wat telt!
Achteraf gezien, was de naam Panikanna zeer geschikt.

Laat een ding duidelijk zijn, echte Panikanna’s onder ons weten zeker dat ze niet overdrijven. Ze weten dat ze de vorige gevaren op nippetje zijn ontsnapt, maar dat ooit hun geluk op zal zijn. En dat ooit is vaak nu! Na dit nu zal nooit meer licht bestaan, nooit meer waardering of hoop. Panikanna zal onder zandpuin langzame dood te gemoed gaan (door uit te hongeren of omdat niemand aan haar denkt) of , en dat is pas optimistisch denken, zal alles opnieuw gebouwd moet worden. Al die jaren van netwerken, goed gedrag, hard leren en je best doen zal niets meer voorstellen. De wereld van Panikanna zal opnieuw geschapen moeten worden vanuit de wortels en reken maar niet, beste Panikanna, dat iemand je gaat helpen.

Ik heb het natuurlijk weer over stress! Over dingen te goed willen doen. Over controle! En ja over faal angst. Ik wist niet eens dat zoiets bestond als faalangst voor dat ik naar NL kwam, maar las dat uit Marie Claire en Opzij. Het is geen openbaring dat ik hier over schrijf. Meeste van mijn kennissen vermoeden dit soort karaktertrekjes van me. Ik begon hier over om mijn hart even te luchten. Natuurlijk kondig ik meteen dat alles anders zal zijn in de toekomst. Zeker omdat morgen maandag is en op elke maandag kan de wereld helemaal veranderen. Op maandagen stoppen mensen met roken, beginnen met sporten en dixebten, leren delegeren en besluiten minder te stressen. Sommige mensen, vaak zijn dat Panikanna’s, bedenken alle deze dingen in te zetten op eerst komende maandag. Daarom lopen ze de hele zondig te stressen. En daarom roken ze al rond 4 uur op maandag, afbellen hun sportvriendin en eten een broodmand aan slechte kolhydraten in een ruk.

Gelukkig heeft dit gejammer een draai!
Ik ben, namelijk, net terug uit Belgixeb! Waar regen mij gedwongen heeft om twee dagen absoluut niets te doen, mijn boosheid en paniek in alcohol op te lossen en daguren te besteden aan iets rustigs en binnenhuis als lezen van Joe Speedboat (ontroerende roman van Tommy Wieringa).
Ik heb door het autoraam drie herten gezien en in ons tuin een boom die in tweexebn is geknaagd door een bever.
Ik heb croissantjes gegeten en drie dikke damesblaadjes grondig doorgenomen (dat is 1000 bladzijde mode, cosmetica en persoonlijke verhalen en advies).
Ik heb onze aankomende wandelreis door Kreta (4-25.05) uitgestippeld over de lengte van de hele eiland en uren op de brede borst van mijn vriend geslapen.

Ik denk dat ik Panikanna effe ga opsluiten deze maandag. Het is tenslotte Paasmaandag. Ik spreek haar weer op de eerste werkdag! Als ik er zin in heb!

Komende vrijdag 21 april om 10.15 – 11.45 spelen mijn leerlingen SCHEPPINGSVERHAAL in Sporthal GAASAPERDAM. Dit is een presentatie van een mega project met tien schoolklassen (250 leerlingen die op toneel verschijnen). Ik heb heel fijn met de kinderen gewerkt en op mijn onderdeel van het project ben ik heel trots. Wil je komen kijken, stuur dan een mailtje naar mij!Het is natuurlijk gratis!

Haar ogen werden steeds groter. Ze vielen bijna uit de kassen. Ze bleef ademloos staren naar de groene scherm van haar mobieltje. Ik wist dat ze theaterschool had gedaan, maar wist niet dat ze zulke grimassen kon trekken. Ik dacht op haar gelaat de uitdrukking van schok en verbijstering te herkennen.
Ik dacht aan een mogelijke wereldramp; Twin Towers, lawines, aardbevingen en tsunamies. Aan alles wat in een vluggertje de grote aantalen doden zaait. Ze bleef stil. Ik dacht dat iemand uit haar familie ongeluk heeft gehad. Dat ie dood is en zij in pijnlijke toestand verkeert. Toen ze haar hand op haar borstkas legde en begon Jezus te roepen met naam en voornaam, besloot ik sterk te zijn. Alert als een doelman tijdens het strafschot, hield ik haar in de gaten. Zodra ze springt, valt, schreeuwt of in tranen barst, zal ik voor haar zijn. Hier en nu. Ik doe alles. Ik ben klaar. Geluidloos legde ik mijn handen op de tafel.

Ik dacht Als ze maar niet flauw valt. Dat zou mijn twee keer in mijn leven en deze week overkomen. Woensdag viel een meisje van 9 bewusteloos tegen de grond in mijn les. Ik heb net de straf voor kindermishandeling kunnen ontlopen. Ik heb dat kind klappen in haar gezicht moeten verkopen om haar bij te houden. Een gedachte kwam in mij op om water over haar heen te gieten. Spa rood was de enige binnen mijn bereik. Dat deed het ook prima. Als een net geboren baby begon ze huilen en ik was na de zware “bevalling” zeer opgelucht. Gelukkig kon ze de kind daarna niets van mijn methodes herinneren. Laatste keer dat ik EHBO les had was in groep 7. Ik dankte de hele gezelschap heiligen voor de goede afloop. Mijn klas zat poes lief om de mat waarop we haar gelegd hebben. Ze hebben diep in hun zakken gedoken om vergeten snoepjes te voorschijn te halen. Ik was zo onder de indruk van het meeleven van de kinderen. Van hun jassen hebben ze een soort prinsessen bed gemaakt, glaasjes water en kopjes thee gehaald en de hele tijd geknuffeld met het meisje. Dit allemaal, terwijl ik met de moeder aan de telefoon sprak. Zij kon haar niet komen ophalen, ze was aan het werk en de vader was er al jaren niet. Ik mocht dat ook tegen dat meisje op de mat vertellen. Ja, niemand kom je halen. Na de les kan je even met een vriendinnetje mee. Ik vond het verschrikkelijk om dat te moeten melden. Later, kwam de kleur in haar wangen terug en, tot enorme vreugde van mijn bijna bevroren leerlingen, mocht het raam dicht.

In tussentijd, zat mijn vriendin nogsteeds vast genageld aan haar mobiel. De stemmen om ons heen verdwenen. De muziek, bediendes en geluid borden en messen vervaagden. De camera zoomde in op de mobiel en de rest van de wereld verdween naar de achtergrond. Niet nog een keer, hoor. Ik had al contact met de Heer opgenomen: of Hij de gezondheid van Haar vader in de gaten zou houden en zorgen dat alle familie en vrienden gewoon op de weg blijven rijden.

Zij begon te lachen. Heel hard. En die lach die duurde een tijdje. Ik vond het lang duren.

Ik besloot dat dit een shock reactie. Zoals je al las kon ik deze diagnose stellen op een minimale kennis, flinke dosis ziekenhuis series en beroerde logica. Ik weet zeker dat ik zag dat je mensen in shock een flinke klap in hun gezicht moest geven, om ze bij hun zinnen te laten komen. Ik deed alvast mijn ring af. Opgevreten door nieuwsgierigheid en angst voor het ergste vroeg ik Wat staat daar geschreven? Haar Nokia keerde in mijn richting. Groene scherm. Hoofd letters.
MILOSEVIC IS DOOD.
Wat?
Ze hebben hem vanochtend dood in bed aangetroffen.

Oh, beste lezers, wat was ik opgelucht. Een zware gewicht viel van mij af. Ik werd vijf jaar jonger in die minuut. Oh, lieve Jezus en Maria en alle engelen, wat was ik opgelucht. Wij zijn er allemaal nog Niemand viel, niets ernstigs aan de hand. Er vielen geen bommen in mijn buurt, geen orkanen verwoesten de stad en er is geen catastrofe op komst. Beste Almighty, ik dacht bijna dat je mijn vrije zaterdag zal verpesten met iets vervelends. Iets waar ik dagen lang over zou moeten piekeren, meningen ontwikkelen, mijn leven omgooien en nooit meer zorgeloos gewoon koffie drinken. Maar deze keer was dat niet aan de hand. Milosevic ging dood en dat mag ook wel naar al die jaren. Oh wat een opluchting. Ik maakde een mentalnote om iets aan mijn EHBO technieken te doen. Blijbaar is mijn vaardigheid op dit gebied: de klappen uitdelen. dat zou wel subtieler kunnen. Wie weet waanier ik weer iemands leven moet redden?

Ik zakte in de stoelleuning, lachte hard en stak mijn vinger in de lucht om een drankje te bestellen.

Vandaag overleed Slobodan Milosevic in Den Haag. Het voelt goed om van hem af te zijn. Niet meer over hem te denken, naar zijn gezicht vol minachting te kijken. Ook die stem die mij elke keer een combinatie van rillingen en tranen verzorgt niet meer te hoeven horen. Ik heb de hoofdstuk met hem afgesloten in 2000 toen hij achter de tralies belande. Ik geloof dat je mensen voor zulke misdaden niet voldoende kunt straffen. Verlies wat de mensen geleden hebben kan je onmogelijk trosten. Ik denk dat ik me precies zo zou voelen als hij over tien jaar dood was gegaan. Details zijn voor mij niet van belang. Principes ook niet. Ik wil niet meer horen:Ivana, kom kijken , er is weer iets op tv over je land en steeds hem te moeten zien. Ik wil de geschiedenis afschudden, met iets anders geassocieerd zijn, verder gaan.
Ik heb wel veel over gelachen, met veel mensen ge-sms-ed en zelfs getrakteerd op baklava’s. Toen ik tegen de baklava bakker op Centuurbaan zei waarom ik zo veel zoetheid koop, zei hij: Gefeliciteerd.
Toen Saddam werd gepakt heb ik ook al mijn vrienden op baklava’s getrakteerd. Deze bakker komt uit Irak. Toen moest ik huilen van ons geluk en onrecht die we gezamenlijk hadden.

Dat meen je toch niet echt serieus!
Rol ik met mijn ogen.
Ja wel, ik meen het!
Doe toch normaal, man! Je kan niet de hele stad openbreken en dan van me verwachten dat ik mijn fiets kilometers achterelkaar vooruit duw.
Ik geloof dat ik op dit punt wild met mijn armen zwaaiden hoog in de lucht. Ik blaaste mijn irritatie vol uit. SSSS!!!!!
Dit zal een boete worden.
Hij pakte zijn bloknoot.
Wat? Met een hoog stemmetje a la Surinaamse. Krijg ik geen waarschuwing eerst?
Nee daar van zijn we afgestapt. Dat werkt niet.
Dat kon ik me voorstellen, maar toch…Ik vind wel dat ik een verdient heb.
Daarnaast ik kan niet eens volgen wat in de stad afgebroken wordt. Elke dag zijn er nieuwe omleidingen, hekken, gaten in de weg. Teletekst kan jullie niet volgen.
U, mevrouw, brengt mensen in gevaar.
Ikke? Hoezo?
Ik bekeek mijn outfit. Niet omdat ik niet wist wat ik aan had. Ik stond drie kwartier voor de spiegel voor dat ik uit mijn huis vertrok. Ik deed dat om een grap te maken en de opmerking zo belachelijk mogelijk door laten klinken. Onder een hippe korte rok droeg ik hoge cowboy laarzen. Met die combinatie van hakken en punten zou ik inderdaad iemand “best goed” kunnen behandelen. Ik begreep die man wel. Wie zou zo’n sexy vrouwtje op zaterdag middag niet willen ondervragen?
Over gevaar gesproken: mijn vouwfiets is eerder een kinderlijk voertuig dan een grasmaaier voor stadswandelaars.

Gevaarlijk? Mijn vouw fiets is veel kleiner dan de kinderwagens die de jonge moeders met spoed en vaart vooruit duwen.
Laten we terug komen op onze zaak.
Goed idee, ik heb ook zaken met Vriendin te bespreken. Ik ga alvast.
Hij trapte er niet in.

Natuurlijk had ik het door dat ik geen kans had om de boete te ontlopen, maar ik gaf me niet snel op. Je moet niet in je uniform en riem vol martel apparatuur een alfa mannetje voor me staan uitspelen. Niet met je potlood en vijfvinger. En dan zeggen Dat hij het niet nodig vindt dat ik me opvindt!
Dat mag ik zelf wel weten.

Daarbij komt dat u geen legitimatie bij u hebt.
Die heb ik in mijn andere jas vergeten. Dat was, natuurlijk , een vuile leugen. Ik neem die namelijk nooit mee.
Ik heb het niet bij me.
Dan gaan we naar de bureau.
Halo! Dat gaan we echt niet doen. Voor paar meters over de stoep rijden ga ik niet mijn eerste vrije dag in weken opgeven voor slechte koffie uit de automaat en plastic stoelen in de wachtkamers van je bureau. Mijn vriendin wacht op mij met serieuze levensvragen in cafxe9.

Maar die blauw mannetje, zijn kale kop en verspreiden benen hadden duidelijk zin in een rit en de geluid van de sirenes. Hij probeerde me te pakken bij de elleboog, waarna ik in het lachen uitbarstte. Ik trok mijn arm terug. Toen was de maat vol voor hem. Ze kunnen veel hebben, die politiemannen, maar niet als je ze niet serieus neemt. Ik had al moeilijk gedaan over zijn vragen. Ik weet niet wat hij had verwacht; dat ik mijn hand naar hem zou uitsteken en automatische overschrijving van 30 euro(boete) zou ondertekenen. Als je daar met je maten de hele dag fietsers uitmelkt zou je al gewend moeten zijn op zulke reacties.

Het lijkt mij een betere idee dat ik naar huis ga en ID kaart ophaal. Ik ben dan zo terug!
Vond hij geen goed idee.
Of we gaan samen naar mijn huis om ID op te halen. We hebben niets te zoeken op het bureau..
Dit was ook geen optie.
De politie werkt niet echt samen, vind ik. Dit heb ik gelukkig niet hard op gezegd. Maar hij rook dat wel en begon op zijn lippen te bijten.
Ik trok mijn bankpas uit de binnenzak. Hij vond het niet ideaal, maar pakte het toch aan.

En toen zei hij iets waardoor ik de lawine van sarcasme niet kon stoppen.
Ik zie hier een buitenlandse naam. Heeft u wel een woonadres in Amsterdam?
Hij had ,geloof ik, gehoopt dat hij zo wel een gekke rijders, een verklede terrorist en een illegaal in mij persoon zou treffen.
Uh, dat was weinig subtiel, jongen! Er wonen toevallig wat mensen in Amsterdam met buitenlandse achternamen.
Ik bedoel, kuchte hij, ik bedoelde het niet zo. Ik vraag iedereen zijn adres.Stotterde Kees. En toen stelde hij zich in eens voor .Blijkaar om aan te tonen doe buitenlands ik uit zijn perspectief lijk.
Ik hield me in over zijn vooroordelen, lichaamshouding, aantasting op mijn vrije zaterdag, zijn zucht naar autoriteit verering, de stank die uit de kanalisatie naar boven komt bij opengebroken straten, deze manier van geld verdienen. Ik zei ook niet dat hij beter boeven kan gaan vangen dat mij treiteren en dreigen met handboeien. Dat een fiets nog nooit iemand aangereden heeft op de stoep omdat je op de stoep niet eens goed kunt fietsen! Dit heb ik niet geschreeuwd in zijn gezicht! Ik heb me niet uitgelaten over zijn kinderlijke bezigheden met ID kaartjes. En dat als ik terrorist was met bommen om mijn lichaam, dan liep ik niet in een kort rokje en had ik heus wel zo’n kaartje nagemaakt en bij me gehad!

Wel had hij iets aangevoeld van mijn pissigheid.
Hij probeerde het goed te maken door te zeggen Je praat we goed Nederlands. Dat zeggen instanties altijd tegen een buitenlander als ze het goed willen maken. Met halve geopende ogen, heeft deze allochtoon dankje gefluisterd. Ik wist dat nu een paternalistische aai over mijn kop zou komen. En ja daar klonkt het al:
Vind ik echt goed van je!
Ik weet dat ik Nederlands kan , hoor!
Mevrouw ik doe maar mijn werk. Zei hij uit een soort verontschuldiging.
Ik beet net op mijn tong voor dat de woorden die konden bereiken. Als jij mij gaat aanspreken op mijn daden en verantwoordelijkheid die ik heb, ga nu niet schuil onder je petje staan. Dit zei ik niet. Met valse macht is het vermoeiend om te discussixebren. Ik wenste hem een fijne middag en goede oogst.
Het was zaterdag en een middag en een winterse zon kondigde de lente. Tijd om te genieten. Niet met stroeve politie agenten zonder gevoel voor humor te staan babbelen. Over een paar meter kon ik al door fietsen. Ik grijsde. Hij heeft vergeten om ook de boeten op te schrijven voor het ontbreken van ID kaart.

PS: Ik mag voor het eerst stemmen. Jongens,nu zal alles anders worden. Op de stadsdelen stemwijzer kwam ik op PVDA uit en op gemeente Amsterdam op Partij van de Toekomst. Ik heb nooit over de laatste gehoord. Moet ik me zorgen maken? Wie zijn die mensen?

INLEIDING
Dit zal een post zijn van een lijdende aan kiespijn. De texsten zullen overgegoten worden met een saus van zelfmedelijden van de schrijfster zelf, opgeknapt door ongelovelijke pijngrens overschrijdingen en versierd met tranen van ongeduld. Alles naar waarheid verteld onder de invloed van pijnstillers en te veel alcohool.

HET BEGIN
Eerst, dacht ik:
Het zal weer aan mij liggen.Aan mij, en dat dramatisch gedoe van me.
Een beetje pijn is toch normaal. Is dit dan die normale pijn of is dit veel pijn?
In de tijd dat ik me dit allemaal afvroeg gebeurde het volgende.

INTRODUCTIE VAN DE PERSONAGES:
DE TRUT (die ik ben), IK (die ik ook zelf ben) EN HUN VRIENDEN

Er is een stem die, met een verwijtende vinger en betweterig blik, binnen in mij doorklinkt. Laten we hem, voor alle duidelijkheid, “je had het al kunnen weten/dat had ik toch al gezegd” Trut noemen.
Het doet zich voor als mijzelf en spreekt vaak vanuit de eerste persoon. Ik had haar in de therapie zowat ontmaskerd, ontdekt wie de schrijver van haar preken is, maar de uitschakelaar vinden was nog niet gelukt. Ik heb ruzie met de Trut en overweg moord te plegen.
Deze verwijt Trut werkt heel close met zijn maatje Schuldgevoelzoals u dat in de slot dialoog kunt lezen. Samen verzorgen ze hun slachtoffer (laten we die Ik noemen) slapeloze nachten, overwerken in de vroege ochtenduren en dagen gepieker, stres en twijfels. Dit verhaal zal aantonen hoe gevaarlijk de Trut ook voor je fysieke gezondheid kan zijn (psychische gevaren zijn overduidelijk).

LOLITA,
MIJN TANDARTS
EN EEN ZEER MAKELIJKE KEUZE

Dinsdag was een afspraak met de tandaars gepland. Voorbereidingswerk voor het plaatsen van de kroon zou gebeuren. Maar zoals vaak met tandartsen , ontdekte Lolita (zo heet mijn tandarts ) toch een probleem: te oude wortelkanaal behandeling moet op nieuw plaats vinden. Lolita zei dat die niet noodzakelijk was, maar…
mocht dat ooit gaan ontsteken na dat we de kroon gefixeerd hebben dan zullen we van buitenaf de wortel moeten benaderen bij de kaakchirurg.

Dit sprak mijn verbeeldingsvermogen meer dan ik dat wilde en liet me niet veel om tussen te kiezen. Ok , we gaan voor de kanaal behandeling.

WAAR VOOR KUN JE PUNAISES OOK GEBRUIKEN?

Voor dat ik verder ga leg ik effe wat uit aan alle mensen in dit land met opvallend gezonde tanden. Wortel behandeling betekend dat Lolita de kies open slijpt, boort zich tot de drie wortels en vervolgens punaises duwt in je zenuwkanalen. Ze gebruikt natuurlijk vijf injecties om de boel te verdoven, maar dan nog ligt de zenuw niet plat. We moeten tenslotte voelen tot waar de zenuw kerngezond is.

Beste lezers, neem het van me af. Het liefst kom je zenuwen niet tegen . En zeker niet als ze kerngezond zijn. Mocht dat toch onvermijdelijk zijn, dan vind ik de punaises niet de beste keus als welkoms cadeau .

Na de vermelding van de kosten, die door deze behandeling tweekeer zo hoog zullen oplopen, dook Lolita de mondgat binnen met haar verbouwingsgerei en ik in mijn fantasie over een betoverende lach en zorgeloze tandvlees en dergelijke. Lolita is heel tevreden over mij: ik kan lang gapen, ik schud niet, klaag niet, spuug niet, huil etc. Al die jaren in de tandartsstoel hebben me geleerd om rustig te zitten en al de angst in de knijpende handen en binnenbenen te verplaatsen. Twee uur van spuiten en prikken, punaises(dit is echt) en boor en slijp werk. Alles in de gezelschap van zenuwschokken en kaakkramp. Kies dicht, mond dicht, jas dicht en fietsen naar huis.

DIALOOG:
DE TRUT EN IK RAKEN IN GESPREK
of Hoe kan een mens zich overtuigen dat hij overdrijft ipv dat hij schreeuwt hard van pijn(dat zou als overdrijven gezien kunnen worden)

Het doet pijn,dacht Ik thuis.
Oh je overdrijf,
zei de Trut en draaide zich om. Haar haar wapperde in de wind. De Trut heeft mooi haar en zou nooit naar de verkeerde kapper gaan (lees vorige post)
De tandarts zei niets over eventuele pijn, dacht Ik stilletjes
Je moet ophouden met zeuren, ja. Het was een behandeling van 2 uur. Met punaises. Een beetje pijn hoort erbij. Dat was de Trut weer. Ze kan Ik hooren als die denkt in zichzelf.
Volgens mij begin ik een beetje op te zwellen, keek Ik in de spiegel

Wat ben jij een mietje, zeg. Denk aan al de mensen in India die op straat hun tanden laten uit trekken. Zonder verdoving. De pijn komt door dat je 5 injecties hebt gehad. Neem een pilletje en ga slapen.

Toen nam Ik 12 pillen in. In de volgende 15 uur.

Ik voel me misselijk
Ja , had je ook eerder aan kunnen denken. Wie neemt nou 12 Saridons in.
De Trut had gelijk, zo als altijd.
Ik had pijn. Wat moet ik anders. Mijn gezicht is gezwollen, het is 12 uur snachts en ik kan niet slapen omdat ik het gevoel heb dat Lolita een punaise in mijn kies was vergeten. Het is verschrikkelijk om dit te moeten doorstaan
Ja, daar had je eerder aan moeten denken. Vanaf kinds af aan drink je geen melk en je gebruikt nooit tanden flos.
Niet waar, dat doe ik elke dag. In de afgelopen 2 jaar.
Ja maar dan ben je al te laat.En je hebt een paar controles gemist.
Hoezo? Wannier? Dat is helemaal niet waar. Sprong ik in de verdediging
Toen je 11 was. Uiteindelijk moet je die “rekening” toch betalen. Het heet karma.Een slechte karma heb je.
En je daarbij komt dat jij uit de Oostblok komt en daar heb jij je tanden laten verpesten door je in de illegale praktijken te behandelen. En kwaliteit van het eten…

Het is niet eerlijk. Ik verdien dit niet. Ik heb zo veel pijn,. begon ik te huilen.
Het is echt pech hebben. Voordat Lolita de tand aanraakte had ik niet eens pijn. . Alles pulseert.Ik geloof dat ik een cup C abces op mijn rechte wang ontwikkeld heb. Ik kan niet eens praten. Simpel bukken maakt de pijnlijkste sensaties in mijn los. Ik ga morgen geen les geven

Oh wat zullen de kinderen op al die schooltjes teleurgesteld zijn. Dat kan niet. Je hebt niet eens…. Dit was de gast rol van de Schuldgevoel.

En zo de hele dag door. Heel vermoeiend, die Trut. En de kies ook, trouwens.
Ik bezocht de tandarts weer. Weet je wat ze zei? Toen je de eerste pijn voelde had je moeten bellen.

Ik draaide me snel om om met een betweterige blik en dikke vuist de Trut aan te spreken, maar die slimmerik was effe weg. Ergens was haar echo te horen
Dat had je ook kunnen doen. Bellen. Zo moeilijk is dat niet. Je kan toch ook niet naar me luisteren

Vermoeiend dit gedoe met Mezelf. Bijna net zo erg als de kiespijn zelf.

MEDISCHE VERSLAG VOOR BEZORGDE LEZER
Op de planing staan weer de punaises. Ik hoop nog maar drie keer. Het is een ontsteking in de wortelkanaal die niet naar buiten wil, maar liever in wangholtes zit. De pijn is constant. De wang zo als op de kinderlijke tekeningen in de tandarts praktijken. Ik lijk om een onsymmetrische droevige hamster. Met een blauwe oog. De voorspelling is dat ik als de ontsteking weg ge trokken is (waar trek ze naar toe? Zuiden?) nog 5 keer 2 uur in de stoel moet om dit ongeluk op te ruimen.
Als ik daarna ooit weer lach, zal dat een dure zijn. De nieuwe zorgverzekering betaald maar een klein gedeelte van de behandelingen.

EINDE
De trut heb ik met pijnstillers en een paar glazen wodka stil gekregen.

PS 1: De film Me, myself en everyone we know is een aanrader. Romantisch, raar, langzaam, weinig verhaal, veel losse stukjes, maar heel sfeervol, waardoor een geheel. Te zien in Rialto, Amsterdam

PS2: Ik vind het te gek dat je tot de eind van dit post gekomen bent. Veel getyp, maar ik moest het kwijt.

De bomen waren nog verhuld in de ochtend mist. De snelweg glinsterde onder de felle ochtend zon boven Soesterberg. Precies om 9.30 reden we het parkeerterrein op. De Klooster was een oude baksteen gebouw met de nummers 1763 op de gevel. Verstilt en verscholen in de bos, bood deze locatie de perfecte sfeer voor tweedaagse communicatie training. Samen met twintig cursisten van het management opleiding betrad ik de Ridderzaal binnen. Compleet met het illustratieve glaswerk op de ramen en de stenenvloer. Het enige was ons tegenhield om niet in de historische fantasie wereld te verdwijnen, was het tikken van de centrale verwarming en de automatische schuif deuren in de lange donkere gangen.

“Ten eerste gaat het om het luisteren.
Mensen moeten leren luisteren.”, zei de juf.
“Dat vind ik een fantastisch idee.
Precies waar ik steeds tegen aan loop.
Mijn medewerkers luisteren niet. “,
dacht ik maar hield mijn grote mond.
“De bedoeling is”, zei de vrouw rustig,
“dat wij (project leiders en productie medewerkers) leren luisteren naar de Ander.”
“Hm?”, was niet alleen mijn verbaasde reactie.

We leerden over A en B; hoe die met elkaar wisselen van informatie en van hun onbewuste of bewuste bagage, hoe je goede nieuws kan brengen, dan slechte, dan taken verdelen, verantwoordelijkheid geven. Ik hoorde voor het eerst over “jezelf positioneren” en dat je van te voren kan bepalen hoe lang een gesprek duurt (en dus niet praat tot dat je een oplossing vindt). We hebben vergaderd en ook effecten van verschillende (dominante of tegenwerkende etc) werkhoudingen onderzocht. LSD hebben we op levende wijze uitgesteld. Het gaat hier niet om de wilde drugs maar principe van “luisteren, samenvatten en doorvragen” bij het voeren van moeilijke gesprekken.

Het was boeiend en ook bizar: dat we als mensen dit moeten leren om met elkaar om te kunnen gaan. Ik besloot een aantal zaken langzaam in praktijk uit te proberen. Ik benadruk langzaam om mijn medewerkers niet te shockeren. Nu dat we allemaal gewend zijn aan de uitspattingen, felle mailtjes, roddels in de gangen en hartsuitstortingen tussen de werkuurtjes door zou een communicatie plan onze werksfeer kunnen verstoren. Dat de hecktiek en te persoonlijk omgang met elkaar niet altijd het beste werkt is duidelijk, maar het heeft ook zijn charme.
Ik vond het erg inspirerend om hier deel aan te nemen.

Om mezelf te belonen voor deze educatieve inspanning, heb ik een kapper geboekt. Deze keer een chique. Dat is zo een waar de dames hetzelfde kleur kleren dragen met bijzondere accessoires, waar ze een design balie hebben met daar achter een prachtig mooie gastvrouw, waar ook mannen werken en waar ze zweren bij hun sponsor haar producten en nieuwe knip technieken. Ik had er veel zin om het toneelstukje van ” de haar is belangrijkst zaak ter wereld” mee te spelen. Tientallen adviezen over crxe8mespoelingen en shampoos die je haar doen krullen (de laatste waren voor Vriendin die in de stoel naast zat) heb ik over me heen gekregen. Kapster Patty hield driekwartier het mes boven mijn hoofd (“nieuwe” techniek=niet knippen, maar scalpen!). Het is haar gelukt om mijn hoofdhuid drie keer flink te verbranden met de “straaljager” fxf6hn. Zelf dat ontnam mijn niet het gevoel dat ik na deze modellen behandeling op een glossy voorpagina zal verschijnen en als een zwaan boven de Amsterdamse grachten schitteren. Toen trok ze de stekker uit.

“We zijn klaar! Tadaa!”, riep ze vrolijk. Ze had namelijk haast, haar vriendje stond op de scooter buiten te roken.
“Hoe zo?”, dacht ik “Het ziet er nog steeds hetzelfde uit. “
Om Patty geen gezichtsverlies te doen lijden, werd ik in no time omcirkeld door meerdere Patty’s collega’s die allemaal onder de indruk waren van haar kunstwerk en mijn dunne lange slierten.
“Maar van achteren ziet het echt te gek uit”
“Als of ik daar iets aan heb. Dat kan ik och niet zien”,zei ik ook niet hard op

Ik besloot te pinnen, geen fooi achter te laten (het was al prijzig) en geen van de magische preparaten aan te schaffen. Onder mijn haar broeiden de stemmen:Van achteren ziet het te gek uit. Hoe durven ze?

Blijkbaar niet goed gecommuniceerd,he?

ECHT WEL! ZE LUISTERDE NIET!

Als een boos kind stapte ik op mijn fiets en hoopte dat de wind nog wat van mijn kapsol kon maken.

Eigenlijk is dit een afgezaagde thema.Vind ik ook. En toch ga ik daarover beginnen.
Met ene voornemen gaat het goed. Voor diegene die mijn goed kennen is het duidelijk dat ik het niet over het roken heb, over sporten of nachtrust.
Het is mij gelukt om in 2006 een keer per week een uitje met z’n Tweexebn te realiseren. Ik beveel aan iedereen om de film The March of the Pinguins te gaan kijken; romantische documentaire over de liefde en uithoudings vermogen van de keizer pinguxefn op Antarctica. Dat de zwart witte struikelaars in de sneeuw woestijn kunnen overleven is wonderbaarlijk. Dat ze op zo’n concept van familie taak verdeling zijn opgekomen is ontroerend. Dat ze niet ergens anders gaan wonen is gewoon gek. Kijken dus!
Ik probeer meer tijd te besteden aan mijn sociaal leven . Het is niet altijd makkelijk voor mij om mijn werk op zij te duwen. Door veel overwerken, heb ik mijn contact met sommige mensen verwaardeloosd terwijl ik ze erg lief heb(sorry D). Dit is een belofte aan hun en aan mijzelf: ik zal er meer zijn om samen van het leven te genieten.

Maar tot dat ik een stress free metamorfose beleef , heb ik uit te worstelen met de agenda die ik voor (of tegen?) mezelf vol je propt heb.
Vooral voer ik een gevecht met de Tijd. (het klinkt als een kruistocht en het voelt zo ook)Het lukt niet om die Majesteit te pakken te krijgen. Of ik ben Haar voor of ik ren achter Haar aan. Ik probeer Haar te pakken en onder arm te nemen. Een rustige wandeling lijkt me veel prettiger voor ons beide.

Ik in de combinatie met de deadlines levert stress op. En januari stond in de teken van rood oomgecirkelde data in mijn agenda.

Ik durf nog niet te ontspannen, maar het lijkt als of ik het allemaal zal behalen. Korte nachten, rode ogen en tientallenmails en telefoontjes hebben hun vruchten gebaard.
Ik heb mijn Actie plannen voor Management cursus af. Allerlei communicatie planningen en draaiboeken werden tijdig uitgevoerd. En het meest belangrijk de scripts waar aan ik de afgelopen maand gewerkt heb zijn af.
Ik heb een dramatisatie gemaakt van het boek van Isabel Allende ” De Stad van de Wilde Goden” voor mijn musical project. Nu kan ik en de andere 13 docenten aan de slag. Publiciteit en kostuums kunnen gemaakt worden. En ik kan de volgende week beginnen met de repetities en vormgeving van de woorden die ik nachten lang in mijn PC zat in te toetsen.

Daarnaast is de script van de Scheppingsverhalen goedgekeurd door de school. Het gaat hier om een puzzelwerk van 100 verhalen die de kinderen van 9 en 10 jaar geschreven hebben. Over het ontstaan van de Wereld. Die zal ik op een basisschool in Gein maken samen met een choreografen en een beeldende docent.

De school gaat in volle vaart door. Ik studeer nu twee dagen per week naast die ene dag dat ik op school zit. Ik volg nu Project Management dat echt mijn ding blijkt te zijn. Ik kan veel herkennen uit mijn werk in Noord en bijna alles toepassen. Het is een wereld van verschil met de Financieel management die ik in december afgerond heb. Morgen krijgen we tweedaagse workshop in communicatie , team builing, samenstelling en organisatie. In Amersfoort. Spannend!

Man is aan de andere kant van de Plas om nieuwe oude gitaren te halen.
Ene vriendin is terg uit Macedonixeb, de andere met een gebroken been uit Denemarken. Een jongen gaat naar Harvard om medicijnen te studeren. Die ene vriendin uit Denemarken loopt op krukken door onze drukke stad waar niemand opzij gaat, tramchauffeurs snelle bochten nemen, niemand opstaat en fietsers haar op een nippertje ontwijken. Dat ze had gedurfd om naar de binnenstad te komen om met mij naar de film te gaan. Ze was enthousiast over Broken Flowers (Jim Jarmusch of zoiets, sorry Jim!). Ik vond weinig afwisselend.

Het is koud hier. Ik begreep van iemand uit de Hoge Noorden dat er in de buurt geschaatst kan worden. Zonder mijn Mannetje heb ik het nu koud in bed. Hij is komt vrijdag terug uit tropisch paradijs Florida. Samen met een jetlag. Tot dan ben ik overgelaten aan de maximum knop op de centrale verwarming en thermisch ondergoed van Aldi.
Beide doen hun werk uitstekend!

SRETNA NOVA GODINA!

Nog een jaar is mijn leven binnen gewandeld. Deze keer 2006 sinds de geboorte van Christus. Toch, handig zo’n jongen als Jezus. Zonder hem waren we nu de jaren in biljoenen aan het tellen. Ik ben helemaal met hem eens. Opgeruimd staat netjes. Gewoon opnieuw beginnen, maar dan niet bij het begin. Maar gewoon doorgaan waar we gebleven zijn.

Tijdens vuurwerk dacht ik aan 2005: reizen, Nepal, Mallorca, Turkije, Pyreneexebn, Kroatixeb, aan mijn ouders, therapie, ontslag en talloze sollicitatie rondes, aan honderden kindergezichten die in mijn lessen voorbij kwamen. Ik dacht aan mijn broer, gesprekken en feesten van de afgelopen jaar, aan kopjes koffie met vriendinnen, avonden in de beste keuken van Rivierenbuurt, een mooie film en een goed boek. Ik dacht ook aan ruzies en stress en geld die nu boven de stad in duizenden vuurpijlen ontploft. Aan huis die we gekocht hebben en aan mijn nieuwe studie. Er kan veel gebeuren in een jaar.

Ik gaf mijzelf en het feestgezelschap een schouderklopje voor 2005 en een dikke zoen voor 2006. We dronken champagne, toonden ongelofelijk moed ik het aansteken van pijlen en rotjes, filmden elkaar, zongen en maakten kleine sprongetjes om warm te blijven. Uur na het grote moment zaten we binnen, nog steeds biebberend en gebogen over de mobiele telefoons (sms-en de wereld in sturen)

Ik heb me voorgenomen om te stoppen met de goede voornemens. Maar in de hektik van het moment, ondergenomen door vuurwerk vuur en in een ambitieuze opwinding, viel ik in de val. Ik bedoel hier mee de val dat ik op 1 januari zal stoppen met roken, beginnen met werken aan mijn strand lichaam, stoppen met stres en een zinvolle hobby neem. En nog 23 andere. Ik heb de voornamen stiekem in mezelf gezworen en vervolgens opgeschreven in een echt dagboek (zo een schrift van papier waar je met een pen in kunt schrijven, weten jullie het nog van voor de meneer Christus?) Ik nam die maatregel omdat ik, in dezelfde moment dat ik de voornamen formuleerde, het getik van twijfel en cynisme achter me hoorde. Ik wilde geen gezichtsverlies lijden. Dus dan stiekem.

Toen ik de volgende dag wakker werd begreep ik van de nieuwslezeres dat iedereen dezelfde voornamen in zijn schrift of kop opgenomen heeft. Daarnaast voorspelde zij dat we binnen drie dagen alle voornamen vergeten zijn. Ik wond me zo op, dat ik een sigaret aangestoken heb.

Gelukkig nieuwe jaar. Veel liefde en goede gezondheid voor iedereen. Ik hoop dat het een bevlogen jaar wordt met mooie verassingen en grote voldoeningen! Het is al begonnen, dus ik ren snel achteraan!

KEEP SMILING!